paris

- - - - - - - - - - - - - - - - -

Toppers en floppers

Laatst sloeg ik een blad open over hengelsport en lees er de meest fantastische verhalen van vissers die allemaal flinke vissen hebben gevangen op de meest uiteenlopende methodes, aas en voer. Ook ik ben een fervent visser en schrijf mooie verhalen dus lees ze graag. In de boeken lees je alleen maar de glimmende zijde van de medaille, want in een boek moet alles kloppen anders verkoopt het niet.

De perfecte hengel, montage, voer, aas, stek, alles is rozengeur en men vangt de sterren uit het water alsof het niets is. Tja, kan ook niet anders, want je wil mensen wel wat bieden toch ?

Dat er achter zo'n verhaal veel meer zit wordt jammer genoeg niet vermeld, oppervlakkige teksten vliegen je voorbij en je leest alleen het eindverslag nadat de visser dagen-, weken- en soms wel jarenlang bezig is geweest om alle informatie te vinden door veel te experimenteren, stekken verkennen en veel loze uurtjes zonder aanbeet aan de waterkant heeft gezeten. Maar goed ook, want als men dat soort informatie er bij gaat zetten, dan haken veel mensen af als het te veel moeite zou kosten. Vaak blijven er maar enkelen uit een grote groep door gaan die wel succes behalen. Die plaatsen dan artikelen op het internet, komen in de media en daar wordt hun weg tot succes gereduceerd tot een minimum. Foto's worden bewerkt, speciale lenzen voor de camera, vissen op onnatuurlijke wijze voor de lens gehouden waardoor het verband uit de foto wordt gehaald en niet wordt gesproken over de floppers die er aan vooraf zijn gegaan.

Maar vissen is meer dan alleen maar het topje van die grote ijsberg, vissen is afzien, vissen is buffelen tot je er letterlijk bij neervalt en schade oploopt aan materiaal en ledematen, bezoekjes aan de eerste hulp om je enkels in te zwachtelen/gipsen, haken uit de meest vreemde plekken op je lichaam te verwijderen, in het ergste geval de reddingsbrigade er op uit moet om je uit het water te halen, de boete die je hebt gekregen omdat je auto fout geparkeerd stond, of dat je auto vast kwam in de modder om die mooie stek te bereiken en je de sleepdienst moest bellen die ruim 2 uur bezig is geweest om je er weer uit te krijgen en achteraf even ruim €300,- kon aftikken.

Vissen is meer,…. Vissen is lef, doorzettingsvermogen hebben, je niet uit het veld laten slaan omdat “die anderen” wel vangen, uiteindelijk zal dit beloond worden en krijg je succes en vang je die kapitale vis waar je al zo lang naar op jacht bent. Je schrijft het van je af in de media, je krijgt uitnodigingen om in een boek je verhaal te schrijven en daar gaat al je inzet, lef, moed, bezoekje aan de eerste hulp, de trip met de reddingsbrigade,….. Alleen toppers worden vermeld en dan denk je bij jezelf,…. Waren dit nou al die floppers waard ?

Ik houd het bij mijn eigen verhalen op mijn website, daar staan de echte verhalen zoals de floppers van valpartijen, schades na valpartijen, trial and error sessies, het lange zoeken naar de vis, de vele uren aan de waterkant en dan uiteindelijk kan er weer een succesverhaal worden geschreven en voel ik me weer een topper zonder schaamte voor een flopper, want mensen,….Dat is vissen.

.

Onopgemerkt teamwork.

Samen met mijn vismaten heb ik afgelopen jaren regelmatig sessies gevist. We kennen elkaar nu een aantal jaren en hebben ondertussen de nodige leuke en minder leuke dingen met elkaar meegemaakt/gedeeld. Toch is het altijd weer een feest als we weer met elkaar op stap gaan en hoe leuk het is dat we elkaar respecteren om wie we zijn en niet om wat we zijn.

De grappen en grollen die we vaak uitbroeden en uithalen zijn tijdloos en passeren maanden later nog wel eens de revue van "weet je nog ?" en beginnen we spontaan weer te lachen en soms is een half woord al voldoende om een kwartier lang de slappe lach te hebben.

Vervolgens worden we keihard tot een halt geroepen door een gierende beetrunner, gillende beetverklikker of een hengel die uit de haksteun wordt getrokken en half in het water valt, tijd voor actie. Op zo'n moment schakelen we over als een versnellingswissel in een formule 1 auto. We weten precies wat we moeten en gaan doen. Ligt er een lijn in de weg, dan wordt deze razendsnel ingedraaid, het schepnet klaargelegd of aangereikt, fotocamera in de sportstand gezet en aktiefoto's gemaakt, onthakingsmat en meetplank liggen gereed en degene met de hengel in de handen hoeft zich maar op één ding te concentreren n.l. het drillen van de vis. Alles om hem heen gebeurd zonder dat er vragen worden gesteld.

Degene met de hengel in de hand wordt in de gaten gehouden dat hij niet misstapt en als hij even zijn evenwicht dreigt te verliezen wordt hij beetgepakt en ondersteund. Het teamwork is van ongekend hoog niveau en blijft zo totdat de vis weer terug is gezet en wegzwemt in zijn/haar element. Daarna volgt een high five en daalt het adrenaline niveau weer tot normale waardes en praten we na over de geweldige vangst, aanbeet, waanzinnige drill, de actiefoto's worden teruggekeken en er klinkt een zinnetje door mijn hoofd.

"The brotherhood of fishermen".

.

Gewoon te graag

We dachten dat de lente eindelijk de weg had gevonden naar ons kikkerlandje, helaas….

Maart roert nog even met zijn staart en trakteert ons nog even op een flinke uithaal met een koude periode. Noordoosten wind, vorst, gevoelstemperatuur van -15. Niet echt omstandigheden om een vislijntje uit te werpen. In de week dat het kwik de +18 graden haalde was het dan ook even een heerlijk gevoel om aan de waterkant te zitten. Afgelopen weekend weer naar de waterkant geweest, thermo ondergoed onder de kleding, thermopak er overheen, warmtepads in de zakken en 2 doodaaslijnen in het water…. Dan krijg je na een paar uur kou lijden eindelijk beweging op een lijn. De waker gaat niet omhoog. De snijdende kou heeft er voor gezorgd dat de lijn compleet vastgevroren op de spoel en in de geleide-ogen zit. Wanhopig probeer ik de lijn los te krijgen en ondertussen wordt de lijn strak getrokken. In een alles of niets poging probeer ik dan toch de haak maar te zetten, Yess de snoek hangt maar laat dan weer los en sla een gat in de lucht waarna het sardientje een vogelvlucht maakt richting een overhangende boom om zich daar vervolgens een keer of 20 omheen te slingeren. De dreggen haken zich aan elkaar vast en met geen mogelijkheid is de montage van de tak te krijgen. Het hele spul hangt net buiten handbereik, wat nu? Daar sta je dan mooi te kijken en af te vragen hoe je in vredesnaam dat spul weer uit de boom krijgt. Laten zitten is geen optie, vogels zouden er in vast kunnen komen zitten want die verwachten echt geen kluwen van staaldraad en dreggen om een tak. Nee,… dat moet er weer uitgehaald worden. Een telefoontje naar een neef die in de groenvoorziening werkt bracht de oplossing en niet veel later komt hij met een zaag aangelopen. Vakkundig wordt er gezaagd en tot mijn verbazing zie ik mijn aasvis compleet met dreggen op de grond vallen. Maar de tak zit nog aan de boom?

Lachend neemt neeflief weer afscheid met de woorden “ieder zijn vak hé”. Ik loop naar de plek waar de montage ligt en zie dat hij met de zaag de montage stuk heeft getrokken en op de tak zit nog geen krasje. Ik raap de dreggen bij elkaar, leg ze terug in de assortiment bak. Nog nadenkend over wat er nou precies gebeurd is dringt de werkelijkheid weer tot me door, de kou neemt me weer in zijn greep en als ik de andere hengel inspecteer zie ik dat ook daar alles is bevroren. Ik besluit om de boel op te ruimen, dit heeft geen zin. De hengeldelen zitten onderling muurvast, dan maar opgetuigd in de auto en thuis in de schuur maar laten ontdooien. Door de media ging het al een lopend vuurtje, want thuis aangekomen was vrouwlief al op de hoogte en zei,… Dat je met dit weer gaat vissen is ook gewoon vragen om moeilijkheden.

Ik kan niet anders zeggen dan “ja schat, je hebt gelijk”, maar ik wil zo graag,… Te graag.

Zucht…. Waar blijft de lente nou….

.

Koning, Keizer, Admiraal

Je leest zo vaak over prachtige vangsten. Diverse webpagina’s, boeken, tijdschriften, blogs, op TV en in de hengelsportzaken hangen foto’s van super vangsten. Maar jammer genoeg zijn het alleen maar de foto’s die niet het verhaal er achter laten zien. Ik schreef al eerder over toppers en floppers dat het feitelijke verhaal achter een super vangst wordt weggepoetst. Rest ons niet meer dan alleen maar via een foto (al dan niet voorzien van een kort succesverhaaltje) en de naam van de visser aan elkaar te koppelen en wanneer deze persoon maar vaak genoeg in beeld komt deze persoon te gaan roemen en een naam toebedelen.

Vaak gaat het dan al snel van goede visser naar koning. Echter, het is slechts het topje van de ijsberg die men ziet. Heeft men eenmaal een dergelijk naam toebedeeld gekregen dan begint de ellende voor een dergelijke persoon. Iedereen ziet hem als voorbeeld, wil al zijn/haar stekken weten, volgen hem/haar waar hij maar gaat of staat, willen als die persoon een blog of Facebook pagina heeft maar wat graag vrienden met je worden. Uiteindelijk blijft daar net zo veel van over als dat beeld op de foto. In de jaren 80 zong Doe Maar al een lied met de pakkende tekst “Als je wint” en geloof me, ik heb veel gewonnen maar ook veel verloren. De successen die ik had werden achter mijn rug om keihard aangevallen, men heeft geprobeerd mij onderuit te halen (helaas zonder resultaat) en een paar (bij mij bekende) specifieke personen proberen het nog steeds, maar helaas voor hen geld dezelfde boodschap dat ik niet wijk voor zulke (al dan niet anonieme) acties.

En dan nog eens de personen die met andermans veren lopen te pronken. Deze zitten je op je huid als vliegen op een hoop stront. Jagen op je stekken en als ze deze hebben gevonden dan pronken ze met prachtige vangsten die ze volgens eigen zeggen zelf hebben ontdekt. Helaas voor hen rest er ook niet meer dan alleen maar een foto en ooit zullen deze personen ontdekken dat ook hun roem maar van tijdelijke aard zal zijn. Ook zij zullen ooit worden geconfronteerd met alle perikelen achter die mooie foto’s.

Mijn echte vrienden kennen mij en weten hoe ik in elkaar steek. Recht voor zijn raap en een ongezouten mening. Voor mij geen koning, keizer of admiraal, ik ben gewoon ik.

Rest mij alleen nog maar te zeggen:

Koning, keizer, Admiraal,…….

Popla kent ze allemaal.

 

Tijdloos

Enige tijd geleden heb ik het initiatief genomen om eens wat van me af te schrijven en het als een soort van column op mijn website en FB pagina te plaatsen. Toppers en floppers, Brotherhood of Fishermen. Door allerlei zaken in mijn leven is dat er een flinke periode bij ingeschoten totdat ik weer met mijn beide voeten op de grond werd gezet. Afgelopen weekend zat ik met mijn 2 visvrienden aan de waterkant en hadden we weer de grootste lol. Al was het maar een simpele opmerking of sprak je wat verkeerd uit, reden genoeg om gezamenlijk weer in een deuk te liggen. Als de vis sessie was afgelopen we nog even snel een terugblik namen en vervolgens elkaar het wederzien wenste. Op naar de volgende keer en daar keken we dan maar al te graag naar uit. Wie wil er nou niet graag met vrienden zijn,  een hoop lol beleven en er het beste van maken ? In de hedendaagse wereld lijkt iedereen verbitterd te zijn. De economie ligt op z’n reet, massa ontslagen, oorlogen, ebola, zwarte piet wel of niet ?,….enz. enz. Ook ik en mijn vismaten hebben hier mee te maken. We zijn druk met allerlei zaken waardoor het samenkomen er wel eens bij inschoot. Soms zelfs een sms’je, telefoontje of mailtje wordt “vergeten”. Maar diep van binnen blijft de vriendschap bestaan en in de stille momentjes denk je daar dan weer aan en denk je weer van “ik moet nodig weer eens bellen” of “het wordt weer eens tijd dat we samen op pad gaan”. Dan breekt het stille moment en val je weer terug in je dagelijkse routine en wordt de afspraak maken of telefoontje weer vergeten totdat je wordt gebeld en gevraagd wordt om weer eens samen wat te ondernemen. Een afspraak wordt gemaakt en zo zitten we dan weer samen aan de waterkant en kijken niet terug naar wat is geweest maar gaan gewoon verder waar we de laatste keer zeiden “tot ziens”.  Als we samen aan de waterkant zitten gaat het verstand weer op nul, blik op oneindig en maken er weer een gezellige boel van. We vergeten een aantal uren alle ellende en drukte om ons heen door alle grappen en grollen, toppers en floppers die we samen beleven die vaak als een rode draad door onze sessies heen lopen. De sessie komt tot een einde, blikken even terug en wensen elkaar wederom het wederzien. Op naar de volgende keer. Na elke sessie teren we nog minstens een week na en kunnen we soms op onverwachte momenten in de slappe lach schieten en mensen om ons heen verbaasd achter laten, niet wetend waar het eigenlijk om ging. Uit die momenten putten we kracht en energie om in alle drukte/heisa van alle dag even een tijdloos moment te beleven.