In memorandum

gerrit jan van leeuwen 3-12-1939 -> 3-1-1996

Een zwarte dag voor mij en mijn familie

Op 3 Januari 1996 ondergaat mijn vader een liesbreuk operatie in het Rivierenland ZKH te Tiel. Om 13:00u is hij weer terug op zijn kamer en de operatie is gelukt. Eindelijk was hij weer van de soms helse pijn af. Dan om 16:00u brengt mijn moeder een bezoek in het ZKH en alles is nog normaal en verteld mijn vader dat hij net na terugkomst eten kreeg aangeboden onder een andere naam en voor een mevrouw ?

Hm, ...maar ja, kan gebeuren.

Mijn moeder en ik hebben afgesproken om 's avonds samen te gaan en zo staan we om 18:00u op de parkeerplaats bij het ZKH en zegt mijn moeder "kik daar op de 3e etage ligt papa", ik kijk naar het aangewezen raam en zie mijn vader nog omhoog komen en zwaaien, we zwaaien terug en lopen naar binnen.

Omdat het bezoek pas om 18:30u is blijven we nog even wachten in de grote hal en om 18:15 lopen we al vast richting de etage, daar aangekomen wachten we nog even en lopen dan naar zijn kamer.

HuH ? Leeg ? waar hangt 'ie nou uit ?, hij is ons toch niet tegemoet komen lopen of zit hij op het pakhuis zeg ik nog tegen mijn moeder.

We krijgen al snel antwoord, want een verpleegster komt bij ons en vraagt of we familie zijn, een bevestigend antwoord gaat haar kant uit en we worden meegenomen naar beneden waar de IC is. Daar worden we opgevangen door een arts die verteld dat we nog even moeten wachten, want ze zijn nog met mijn vader bezig en niemand kan ons op dat moment iets vertellen en moeten we plaats nemen in de wachtruimte.

Na 20 minuten komt er een arts de wachtkamer in en zegt dat ze alles hebben geprobeerd, maar helaas heeft hij om 18:20u het leven gelaten.

? ............................

Een donderklap bij heldere hemel, de grond zakt weg onder je voeten, je hoofd is even helemaal leeg en het enige wat je denkt is "dit kan niet, dit is een nachtmerrie" maar dan worden we meegenomen naar de IC en ligt mijn vader daar.

Een beeld wat maar niet van mijn netvlies is te branden ook niet na zo veel jaren, ligt hij daar in bed met een opgerolde handdoek onder z'n kin. Ik zie mijn moeder over hem heen buigen en zachtjes roepen en die woorden snijden door merg en been. Wat voel je jezelf op zo'n moment machteloos, leeg en overmand door emoties, maar ik moet sterk blijven op dat moment, want ik moet mijn moeder opvangen. Ik bel meteen naar mijn zus en de overige familieleden, in een no-time is de wachtruimte gevuld met alle naasten en iedereen is in tranen en ongeloof.

De volgende ochtend licht ik het bedrijf in waar mijn vader werkte als bedrijfsleider, ook daar waren ze ontdaan over het verlies en meteen werd het personeel ingelicht. Ook daar was hij de spil in de onderneming.

De dagen er na leef je in een roes, nog steeds dringt het niet allemaal tot je door en dan moet je naar het ZKH voor de uitslag van het onderzoek naar de doodsoorzaak. Niets, maar dan ook echt niets wees er op wat de oorzaak was van zijn dood en de artsen staan dan ook voor een raadsel. Alles wat onderzocht is blijken niet de redenen te zijn van zijn dood en probeert de arts het onder het kopje "waarschijnlijk een long embolie" te schuiven en zijn verhaal af te sluiten met de zin : "als ik iets fout zou hebben gedaan, dan ben ik er uiteraard voor verzekerd"

Dat was de druppel en meteen vroeg ik hem waarom hij dat nou moest zeggen, alsof we van dat geld m'n vader terug konden kopen ??? De arts excuseerde zich en maakte zich uit de voeten.

Mede door de uitslag van het rapport dat er geen duidelijke reden was voor overlijden en er diverse waarschijnlijkheden zijn uitgesproken en die slotzin maakt het verwerken van mijn vader's dood zo wrang. Hoe kon dat gebeuren was de grote vraag, een boom van een kerel, onze grote eik waar je jezelf altijd veilig onder voelde en kon schuilen kon door een bom nog niet omgelegd worden. Maar toch is er iets gebeurd, maar wat ?

5 dagen later is de begrafenis, alle familieleden zijn er en dan komen er plots 2 touringcar's aan rijden, het voltallige personeel van Carni4 heeft het werk neergelegd en zijn allemaal naar de Aula gekomen. daar is de Aula niet op berekend en staan er over de 125 mensen buiten in de kou te wachten tijdens de dienst, maar ze vinden het niet erg en na de rouwdienst wordt mijn vader ter aarde gebracht waar hij een waardig eerbetoon krijgt van iedereen.

3 December 1939 - 3 Januari 1996

Op 56 jarige leeftijd heeft mijn vader zijn leven gelaten op onverklaarbare wijze.

Als iemand zwaar ziek is of omgekomen bij een ongeval, dan kun je jezelf er bij neer leggen, maar door de onverklaarbare reden blijft die ene grote vraag hangen waardoor het verwerken zo moeilijk is. Zelfs nu na zo veel jaren is het nog steeds aan het broeien.

Eén ding is zeker,.... hij is er niet meer, maar vergeten zullen we hem nooit.

Hij, onze vader.

Hij, die ons zo veel heeft geleerd,

onder zijn hoede voelde je jezelf vereerd.

Hij, die ons altijd beschermde,

in moeilijke tijden over ons ontfermde.

Hij, die er altijd voor ons was,

onze eindeloos draaiende as.

Hij, toverde altijd op je gezicht een lach,

maar ook een traan laten mag.

Hij, die grote beer met een heel klein hart,

zag alles wit, nooit zwart.

Hij, is nu niet meer op deze aard,

maar alles is door ons bewaard.

Hij, zal door ons worden vereerd,

wat je was voor ons wordt nimmer verleerd.

Hij, in lengte van dagen,

zullen wij je liefde voor ons met ons dragen.

Onze vader,

Uit het oog, maar nooit uit ons hart.